Προϊόν κατά την έννοια του νόμου θεωρείται κάθε κινητό, ακόμη και αν είναι ενσωματωμένο σε άλλο κινητό ή ακίνητο. Δεν εξαιρούνται οι γεωργικές πρώτες ύλες, τα προϊόντα κυνηγίου και ο ηλεκτρισμός, τα διάφορα αναλώσιμα είδη κ.α.
Η ασφάλιση ευθύνης προϊόντων παρέχει προστασία στον ασφαλισμένο για σωματικές βλάβες ή υλικές ζημιές που προκαλούνται σε τρίτους από προϊόντα. Ο νόμος 2251/1994 καθιερώνει την ειδική ευθύνη του παραγωγού για τα ελαττωματικά προϊόντα.
Ο παραγωγός / κατασκευαστής του προϊόντος ευθύνεται για κάθε ζημιά που οφείλεται σε ελάττωμα του. Αυτό σημαίνει ότι δεν χρείαζεται να αποδειχθεί η έννοια της «υπαιτιότητας», δεν χωρεί δικαιολογία λόγω λάθους ή λάθους που δεν υπέπεσε στην αντίληψή του και τέλος δεν απαλλάσσεται ακόμα και αν αποδείξει ότι για το ελάττωμα ευθύνονται οι προμηθευτές του.
Οι ζημιές στα προϊόντα προέρχονται από ελλιπή σχεδιασμό, την ανθρώπινη κρίση, την άγνοια, την αμέλεια, την αβλεψία, την παράλειψη, την παράβλεψη, την παράβαση, και τη παραβίαση των κανόνων ασφαλείας, των ανθρώπινων ορίων και των ορίων αντοχής του εξοπλισμού και των μηχανημάτων/μηχανών.
Τα προϊόντα κατασκευάζονται από βιομηχανίες και βιοτεχνίες οι οποίες διαθέτουν τους κατάλληλους κτηριακούς χώρους, το κατάλληλο ηλεκτρομηχανολογικό εξοπλισμό, τα κατάλληλα συστήματα ασφαλείας των κτηρίων, των εργαζομένων και του περιβάλλοντος εν γένει καθώς και τα αντίστοιχα συστήματα διασφάλισης της ποιότητας των προϊόντων που κατασκευάζουν.
Η “Μελέτη ασφάλισης προϊόντων” απαιτεί ειδικό προ-ασφαλιστικό έλεγχο και εξειδικευμένη διαχείριση ασφαλιστικού κινδύνου καθότι ο κίνδυνος πρέπει να μελετηθεί κυρίως «αντιστρόφως», δηλαδή σαν να έχει ήδη συμβεί, ώστε ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής να μπορέσει να διακρίνει αφενός «τον κρυμμένο κίνδυνο πίσω από από το κίνδυνο» αφετέρου τις επιμέρους θετικές και αποθετικές ζημίες που θα προκύψουν.
Η “Μελέτη ασφάλισης προϊόντος” διενεργείται από εξειδικευμένο σύμβουλο ιδιωτικής ασφάλισης με την κατάλληλη πιστοποίηση από την Τράπεζα της Ελλάδος καθότι αφενός έχει εκπαιδευτεί με τις πλέον σύγχρονες τεχνικές υπολογισμού και μελέτης σχετικών προγραμμάτων αφετέρου αντιλαμβάνεται και αναλύει, κατανοεί και κατέχει όλες τις απαραίτητες γνώσεις για το σκοπό αυτό. Αποδεικνύει δε την ιδιαίτερη ικανότητα του να εκτιμά και να προτείνει το κατάλληλο «ασφαλιστικό σχήμα» προκειμένου ο κίνδυνος να τύχει επάρκειας κάλυψης όταν αυτός επέλθει καθότι συνεκτιμά σε ευθεία και πλάγια σχέση αφενός τα υφιστάμενα συστήματα διαχείρισης κινδύνου της βιομηχανίας, τις σχετικές περιβαλλοντικές μελέτες, τα υφιστάμενα ασφαλιστήρια, τους υποχρεωτικούς περιορισμούς που έχουν επιβληθεί από τις Αρχές κ.α., αφετέρου τη συνολική γραμμή παραγωγής, συσκευασίας, στοιβασίας, μεταφοράς, μεταφόρτωσης και παράδοσης του προϊόντος στους εμπόρους και όλα μαζί σε «ευθεία» αντιπαράθεση με το κίνδυνο και «αντιστρόφως».
