Βιομηχανία ονομάζεται η παραγωγή ενός αγαθού ή υπηρεσίας. Είναι συνώνυμη της δευτερογενούς παραγωγής, η οποία είναι το είδος της οικονομικής δραστηριότητας που ασχολείται με την κατασκευή αγαθών και προϊόντων. Η βιομηχανία με την έννοια της παρασκευής-κατασκευής έγινε ο κύριος τομέας παραγωγής και εργασίας στις ανεπτυγμένες χώρες λόγω της τεχνολογικής ανάπτυξης.
Η εισαγωγή του χάλυβα και του γαιάνθρακα στην παραγωγή βοηθήθηκε ταυτοχρόνως από τις τεχνολογικές εξελίξεις με αποτέλεσμα η βιομηχανία να αναπτύσσεται σε νέους τύπους και τομείς.
Ως απότοκο, οι βιομηχανικές χώρες άρχισαν να υιοθετούν διαφορετικές οικονομικές πολιτικές σε ευθεία σχέση με τα κυβερνητικά καθεστώτα. Σιδηρόδρομοι, πλοία, αεροπλάνα κ.α αρχίζουν να συνδέουν παγκόσμιες αγορές οι οποίες ήταν προηγούμενα απρόσιτες, επιτρέποντας σε ιδιωτικές εταιρίες να εξελιχθούν σε τεράστια μεγέθη και πλούτο.
Οι βιομηχανίες χρησιμοποιούν κυρίως πρώτες ύλες, πλαστικά, χημικά, αλκοόλες, πετρελαιοειδή κ.α τα οποία επηρεάζουν την ασφάλεια αφενός της ίδιας της βιομηχανίας και την ικανότητα της να παραγάγει κέρδος αφετέρου τους εργαζόμενους, τις κτηριακές εγκαταστάσεις και το σε πολύ μεγάλο βαθμό το Περιβάλλον.
Οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις λόγω των ρύπων που απορρίπτονται στο περιβάλλον εκδηλώνονται υπό τη μορφή εκπομπών ατμοσφαιρικών ρύπων, υγρών αποβλήτων. Οι ρύποι και ειδικότερα τα υγρά απόβλητα απαιτούν κατάλληλη επεξεργασία και διάθεση. Τα δε στερεά ή και επικίνδυνα απόβλητα απαιτούν κατάλληλη διαχείριση ανά περίπτωση στερεού αποβλήτου.
Επίσης οι εκπομπές θορύβων αποτελούν βασική πρόβλημα για τη βιομηχανία η οποία καλείται να λάβει ειδικά μέτρα για τη πρόληψη και αντιμετώπιση τους. Ένα βασικό μέτρο πρόληψης και αντιμετώπισης είναι η ίδια η χωροθέτηση των μηχανημάτων και της ίδιας της βιομηχανίας. Ωστόσο η επιλογή της κατάλληλης χωροθέτησης της πολλές φορές αστοχεί και αυτό οφείλεται είτε σε κακή επιλογή της θέσης εγκατάστασης της βιομηχανικής δραστηριότητας λόγω απουσίας κατάλληλου αποδέκτη διάθεσης των αποβλήτων, είτε σε έλλειψης επαρκών υποδομών διαχείρισης των αποβλήτων είτε σε δέσμευσης της έκτασης που θα μπορούσε να αποδοθεί σε άλλες χρήσεις, όπως γεωργικές, κτηνοτροφικές, τουριστικές κ.ά., είτε στη γειτνίαση με αρχαιολογικούς ή πολιτιστικούς χώρους ή ευαίσθητους αποδέκτες ή αστικά ή οικιστικά κέντρα, κ.λπ.
Η “Μελέτη ασφάλισης βιομηχανίας” απαιτεί ειδικό προ-ασφαλιστικό έλεγχο και εξειδικευμένη διαχείριση ασφαλιστικού κινδύνου. Είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση για τον ασφαλιστικό διαμεσολαβητή καθότι απαιτεί εξειδικευμένη γνώση και πολυετή εμπειρία χρήσης και διαχείρισης όμοιων κινδύνων. Σε κάθε περίπτωση πολλά κριτήρια πρέπει να διερευνηθούν «ευθέως» η «αντιστρόφως». Αυτό σημαίνει ότι πέραν του ενδεχόμενου Ηθικού Κινδύνου θα πρέπει να προ-μελετηθούν και προ-εκτιμηθούν όλα τα πιθανά σενάρια που μπορεί να επηρεάσουν τον υπο ασφάλιση κίνδυνο. Ωστόσο στη “Μελέτη ασφάλισης βιομηχανίας” ο κίνδυνος πρέπει να μελετηθεί κυρίως «αντιστρόφως», δηλαδή σαν να έχει ήδη συμβεί, ώστε ο ασφαλιστικός διαμεσολαβητής να μπορέσει να διακρίνει αφενός «τον κρυμμένο κίνδυνο πίσω από από το κίνδυνο» αφετέρου τις επιμέρους θετικές και αποθετικές ζημίες που θα προκύψουν.
Τα συστήματα διαχείρισης κινδύνου μίας βιομηχανίας έχουν ως τελικό σκοπό τον εντοπισμό και τη προληπτική καταπολέμηση κινδύνων που δυνητικά μπορούν να επιφέρουν προβλήματα στη λειτουργία της και κατά συνέπεια να διαταράξουν την ομαλή λειτουργία της και να επηρεάσουν αρνητικά τη κερδοφορία της, τους εργαζόμενους και κυρίως το περιβάλλον.
Τα συστήματα αυτά τα μελετούν και τα διενεργούν ειδικευμένοι μηχανικοί – τεχνικοί ασφαλείας σε συνεργασία με λοιπούς επιστήμονες που εξειδικεύονται στη προστασία του περιβάλλοντος οι οποίοι συντάσσουν ειδικές για τη περίπτωση μελέτες επαγγελματικού κινδύνου και περιβαλλοντικές μελέτες σε συνεκτίμηση των λοιπών υφισταμένων μελετών που αφορούν στο κτήριο που στεγάζεται η βιομηχανία (πχ αρχιτεκτονικά, στατικά, πυρασφάλεια, πυροπροστασία, ηλεκτρομηχανολογικά κλπ.
Η “Μελέτη ασφάλισης βιομηχανίας” διενεργείται από εξειδικευμένο σύμβουλο ιδιωτικής ασφάλισης με την κατάλληλη πιστοποίηση από την Τράπεζα της Ελλάδος καθότι αφενός έχει εκπαιδευτεί με τις πλέον σύγχρονες τεχνικές υπολογισμού και μελέτης σχετικών προγραμμάτων αφετέρου αντιλαμβάνεται και αναλύει, κατανοεί και κατέχει όλες τις απαραίτητες γνώσεις για το σκοπό αυτό.
Αποδεικνύει δε την ιδιαίτερη ικανότητα του να εκτιμά και να προτείνει το κατάλληλο «ασφαλιστικό σχήμα» προκειμένου οι κίνδυνοι να τύχουν επάρκειας κάλυψης και ειδικότερα εκείνοι οι κίνδυνοι που αφορούν στις κτηριακές εγκαταστάσεις, τους εργαζόμενους, τους Τρίτους, την απώλεια κερδών και σε μεγάλο βαθμό στην ρύπανση του περιβάλλοντος όταν αυτοί επέλθουν είτε σωρευτικά ή κατά περίπτωση καθότι συνεκτιμά σε ευθεία και πλάγια σχέση αφενός τα υφιστάμενα συστήματα διαχείρισης κινδύνου της βιομηχανίας, τις σχετικές περιβαλλοντικές μελέτες, τα υφιστάμενα ασφαλιστήρια, τους υποχρεωτικούς περιορισμούς που έχουν επιβληθεί από τις Αρχές κ.α., αφετέρου τις λοιπές υφισταμένες μελέτες που αφορούν στο κτήριο που στεγάζεται η βιομηχανία (πχ αρχιτεκτονικά, στατικά, πυρασφάλεια, πυροπροστασία, ηλεκτρομηχανολογικά κλπ.) και όλα μαζί σε «ευθεία» αντιπαράθεση με το κίνδυνο και «αντιστρόφως».
